De meest hachelijke momenten beleefden we vorig jaar in de Rocky Mountains nabij Denver.
We wilden een trail doen en hadden gewone schoenen en broek aan, er was wel wat sneeuw maar dat zou geen probleem zijn, althans dat dachten we.
We waren al een uur onderweg en het pad werd moelijker, zelfs zo moeilijk dat ik met mijn gewicht door de sneeuw zakte tot aan mijn middel. We bleven doorgaan want we dachten dat we reeds op de terugweg waren. Opeens waren er totaal geen sporen in de sneeuw, we vonden het pad niet meer terug en we waren al een uur niemand tegengekomen! We konden niet anders dan onze eigen sporen terug te volgen in de sneeuw waar ik regelmatig doorzakte.
Ilse bleef op een bepaald moment van vermoeidheid achter en ineens schoot ze als een speer voorbij mij als in een stripverhaal. Ze vertelde me dat ze een beest in de bosjes hoorde grommen. Ja, ons tempo moest sneller, wie weet was het een beer! Nooit meer hebben we toen gezegt! Maar Ilse wil dit jaar de tocht (zonder sneeuw) overdoen! Wordt vervolgd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten